Jan Śpiewak: Mamy do czynienia z refeudalizacją

[2019-11-01 20:18:55]

Z Janem Śpiewakiem rozmawiamy o losach afery reprywatyzacyjnej, jej konsekwencjach oraz o tym, co mówi ona nam o Polsce, o jej historii i teraźniejszości.

9 sierpnia wstawiłeś post na portalu Facebook informujący o tym, że są kolejne zatrzymania w ramach „Afery reprywatyzacyjnej”, która trwa już trzy lata. Byłbyś w stanie wymienić najważniejsze zdarzenia, które miały miejsce w ciągu tych ostatnich trzech lat, oraz podsumować całą sprawę?

Afera wybuchła na jesieni 2016 r., to był moment przełomowy, wtedy też prokuratura wszczęła śledztwo, a media, w tym głównie „Gazeta Wyborcza”, zaczęły zgłębiać temat. Najpierw jednak w trakcie wakacji 2016 r. opublikowaliśmy mapę „afery reprywatyzacyjnej”, która była niejako iskrą dla dalszego ciągu zdarzeń. Na niej wskazywaliśmy osoby odpowiedzialne za machloje gruntowe w Warszawie. Po wszczęciu śledztwa przez prokuraturę i wejściu w całą sprawę mediów głównego nurtu powstała komisja weryfikacyjna. Wtedy też doszło do pierwszych zatrzymań.

A co było głównym katalizatorem jesienią 2016 r.?

Katalizatorem, prologiem, całej afery był artykuł „Gazety Stołecznej”, który ujawnił, że działka pod Pałacem Kultury została przekazana prywatnemu właścicielowi z naruszeniem prawa, ponieważ Polska Rzeczpospolita Ludowa wypłaciła już, za swoich czasów, odszkodowanie pokrywające straty dotychczasowego właściciela. To był początek. Ale wtedy kompletnie się nie wydarzyło. Robiliśmy wtedy różne akcje, informowaliśmy o sprawie mieszkańców i mieszkanki, żądaliśmy dymisji w ratuszu, jednak nic się nie stało. Dopiero jesienią 2016 r. to wszystko wylało.

Właśnie wtedy powstała komisja weryfikacyjna, która naświetliła różne wymiary afery, wcześniej niedostępne opinii publicznej. Komisja ta oczywiście posiadała dość ograniczone kompetencje w kwestii odzyskiwania nielegalnie pozyskanych działek, jednak miała ona dużą siłę oddziaływania, to właśnie tam ofiary reprywatyzacji mogły pierwszy raz zabrać głos. Dziś większość z osób, które znalazły się na naszej mapie „Afery”, ma już postawione zarzuty, między innymi to właśnie ich dotyczył post, który umieściłem dziś na swoim profilu.

A jakbyś wytłumaczył to, że PiS-owi bardzo łatwo przyszło podchwycenie tej afery, wyniesienie jej na skalę całej Polski dzięki komisji Patryka Jakiego? Co tam się takiego wydarzyło?

Kto ma władzę, kto ma telewizję, ten ma moc.
Wykorzystali oni komisję do uderzenia w PO, wykreowała ona również Patryka Jakiego na „szeryfa”. Pomogło to im w całej kampanii samorządowej, nie wiem jednak na ile pomogło im to w stolicy. Taka forma komisji była zdecydowanie bardziej atrakcyjna dla mediów i dla publiki, jej moc dyskursywna była bez porównania większa niż moc innych komisji, powołanych przez PiS, na przykład tych dotyczących Amber Gold czy VAT-u.

A na czym jeszcze opierała się skuteczność Komisji Jakiego? Była przecież również mowa o ustawie reprywatyzacyjnej, która nie została wprowadzona.

Ustawa o komisji reprywatyzacyjnej, nie jest najlepiej napisana, nie chcę tu jednak wydawać kategorycznych sądów. Ale jednak komisja ta reprezentowała pewną linię interpretacji prawa odnośnie całej sprawy, która jest mi niezwykle bliska. Stawiała ona jako priorytet prawa lokatorów, naprzeciwko tej linii stały sądy administracyjne, których linia stawiała na piedestał prawa kamieniczników czy wanna-be właścicieli. Ratusz, sądy i instytucje miasta twierdziły wcześniej, że wszystko było zgodnie z prawem, więc powinniśmy się odczepić.

Komisja weryfikacyjna oraz reprywatyzacyjna, i my również twierdziliśmy, że właśnie nie, nie było to zgodne z prawem i ludzie odpowiedzialni za to powinni ponieść odpowiedzialność za tragedie wielu ludzi, które były efektem wzbogacenia się kamieniczników i wanna-be właścicieli działek. To jest jedna strona medalu. Z drugiej strony Ustawy Reprywatyzacyjnej nie wprowadzono, a mamy teraz ostre parcie ze strony organizacji żydowskich, które stawiają przed rządem polskim absurdalne żądania dotyczące ziemi i pieniędzy. Ten lobbing musi i musiał być potężny, ponieważ to właśnie jego konsekwencją jest niewprowadzenie tej ustawy. Jesteśmy teraz de facto w martwym punkcie. Nie wiadomo czy za kilka lat warszawski ratusz znów nie zacznie oddawać działek w ten sam sposób co wcześniej.

A byłbyś w stanie podać przykłady działań na polu walki z mafią reprywatyzacyjną, które doprowadziły do realnej zmiany sytuacji jej ofiar, lokatorów?

Z pewnością sam wybuch afery zmienił politykę miejską. Hanna Gronkiewicz-Waltz wtedy właśnie postanowiła, że miasto nie będzie oddawać nieruchomości z ludźmi. Był to wynik ogromnej presji ze strony organizacji miejskich, mediów oraz prawników. To jest największy sukces. Nie ma już eksmisji na bruk. Ale sytuacja tych ludzi, którzy zostali już wyrzuceni na bruk, niestety w wielu przypadkach się nie poprawiła.

Istnieje jakiś morał z tej całej sprawy, z tych trzech lat, który dotyczyłby ogólnopolskiej sytuacji lokatorów?

Od dawna mówię o tym, że w tym dzikim polskim kapitalizmie bardzo często trudno zauważyć, gdzie kończy się kapitalizm, a gdzie zaczyna grupa przestępcza. Faktycznie jest tak, że sądy i ratusz miały taką perspektywę, że jest sobie mienie komunalne, i trzeba się go pozbyć, trzeba je skomercjalizować, a ludzi, którzy tam mieszkają, trzeba się pozbyć.

To jest cały czas kalka z propagandy lat 90.

Tak, zdecydowanie. Jak to możliwe, że ludzie mieszkają w centrum miasta w mieszkaniach komunalnych?! Przecież oni wszyscy powinni wziąć kredyt hipoteczny i mieszkać na Białołęce. To była właśnie taka narracje, niezwykle agresywna, wprost neoliberalna. Takie rozumowanie nie dotyczyło i nie dotyczy tylko lokatorów i mieszkań komunalnych. Przecież doświadczyliśmy takiego samego myślenia rządzących od 89’ roku, również na polu państwowych przedsiębiorstw wszelkiego rodzaju.

Dzięki prywatyzacji, często pół-legalnej, uwłaszczyła się cała masa ludzi pochodzących z nomenklatury PRL-owskiej czy solidarnościowej. Mieszkalnictwo było tylko jedną z części tego procesu, który trwa do dziś. W Warszawie ta wizja neoliberalna spotkała się z narracją socjaldemokratyczną ruchów miejskich, ponadto w międzyczasie do władzy doszedł PiS, który oficjalnie głosi poglądy solidarystyczne, jednak jak wiemy, wielu posłów partii rządzącej nadal kieruje się wartościami neoliberalnymi, wyciągniętymi wprost z lat 80. i 90.

Jakbyś nazwał efekty działań nomenklatury posttransformacyjnej?

Moim zdaniem mamy tutaj do czynienia z refeudalizacją. Przywracamy stosunki własnościowe sprzed wojny, wyczyszczamy po drodze długi kamieniczników, a nie okłamujmy się, przed wojną w Warszawie większość kamienic należała do obywateli żydowskich, niemieckich, następnie część do arystokracji oraz polskiego mieszczaństwa.

Tutaj mamy próbę przywrócenia tych stosunków, sprowadza się wręcz lokatora do pozycji chłopa pańszczyźnianego, który nie jest człowiekiem, tylko, jak to mówili handlarze roszczeniami, jest wkładką mięsną. Sądy podzielały tę optykę, popierały one jasno kamieniczników i spekulantów, działania sądów doprowadziły do powstania narracji, która przez lukę w prawie, stała się de facto „prawem”, sposobem działania w sprawach lokatorskich. Sądy stały się tutaj narzędziem władzy bogatych, władzy nad biedniejszymi.

Rozmawiał: Wojciech Łobodziński



Tekst pochodzi z "Magazynu Dialogu Społecznego Fakty"

fot. Waldemar Chamala


drukuj poleć znajomym poprzedni tekst następny tekst zobacz komentarze


lewica.pl w telefonie

Czytaj nasze teksty za pośrednictwem aplikacji LewicaPL dla Androida:


blogi - ostatnie wpisy


co? gdzie? kiedy?

Media i manipulacja
Wrocław, Przejście Garncarskie 2
29.01.2020
Praca: przekleństwo, przywilej, konieczność czy koniec pracy?
Warszawa, Centrum Konferencyjne Kopernika, ul. Kopernika 30
25 stycznia (sobota), godz. 10.00-16.30
Warszawa Róży Luksemburg. Spacer w 101. rocznicę śmierci Róży
Warszawa, pl. Konstytucji
19 stycznia (niedziela), godz. 11.00
Discord Sejm RP
Polska
Teraz
Szukam książki
Poszukuję książek
"PPS dlaczego się nie udało" - kupię!!!
Lca
Podpisz apel przeciwko wprowadzeniu klauzuli sumienia w aptekach
https://naszademokracja.pl/petitions/stop-bezprawnemu-ograniczaniu-dostepu-do-antykoncepcji-1
Szukam muzyków, realizatorów dźwięku do wspólnego projektu.
wszędzie
zawsze
Petycja o opodatkowaniu księży

Więcej ogłoszeń...


kalendarium

23 stycznia:

1793 - Konwencja podziałowa rosyjsko-pruska w Petersburgu w sprawie II rozbioru Polski, motywowana szerzeniem się "zarazy jakobińskiej".

1873 - W Błażkowej urodził się Karol Irzykowski, prozaik, dramaturg, krytyk literacki, teoretyk filmu, współpracownik "Robotnika".

1891 - W Ales na Sardynii urodził się Antonio Gramsci działacz robotniczy, teoretyk marksizmu, filozof.

1898 - W Rydze urodził się Siergiej Eisenstein, wybitny radziecki reżyser, scenarzysta, montażysta, operator filmowy, scenograf filmowy i teatralny oraz teoretyk filmu.

1940 - NKWD aresztowała we Lwowie grupę lewicowych pisarzy polskich, m.in. Władysława Broniewskiego, Aleksandra Wata, Tadeusza Peipera i Anatola Sterna.

1998 - W wyniku poparzeń zmarł Alfredo Ormando, włoski pisarz, który podpalił się na Placu św. Piotra w Watykanie w proteście przeciwko postawie i polityce Kościoła katolickiego wobec chrześcijan o orientacji homoseksualnej.

2002 - W Paryżu zmarł Pierre Bourdieu, wybitny francuski socjolog, twórca teorii władzy symbolicznej.

2003 - Została zarejestrowana Demokratyczna Partia Lewicy.

2007 - W Warszawie zmarł Ryszard Kapuściński, wybitny reportażysta, dziennikarz, publicysta, poeta i fotografik.

2014 - Catherine Samba-Panza jako pierwsza kobieta w historii kraju przejęła obowiązki prezydenta Republiki Środkowoafrykańskiej.


 
Lewica.pl na Facebooku