Chcecie zrozumieć, co poszło nie tak z transformacją? Przyjedźcie do Częstochowy. Gdyby nie Jasna Góra, Częstochowę wymienianoby jednym tchem...
Łatwogang zrobił rzecz wielką. Ponad 251 mln zł dla dzieci chorujących onkologicznie to realne pieniądze, realna pomoc i wysiłek tysięcy ludzi,...
Napisz kilka zdań o sobie. Tak zaczyna się dziś nowoczesna selekcja. CV, profil zawodowy, LinkedIn, „krótka autoprezentacja”. Brzmi...
Wkrótce po ogłoszeniu wyników swój sukces ogłosili socjaliści, konserwatyści, niepokorni, nacjonaliści, komuniści… Niemal każda siła, która...
„Mam tyle rakiet, że mogę zaatakować dowolny kraj i wygrać.” Zaatakował Iran i póki co nie wygrał. Żeby uspokoić rynek ropy i gazu...
Spór o tablicę upamiętniającą Różę Luksemburg w Zamościu urósł do rangi ogólnopolskiej awantury. Wystarczyło kilku antykomunistycznych aktywistów, by...
Marta Gospodarczyk: Chopin, Mentzen i inżynier Karwowski. O polskim męstwie
Łukasz Najder: Kapitalizm, lewica, monolog
Karol Templin: O konflikcie ukraińskim w paradygmacie realizmu
Tomasz Miłkowski: Ściana
Filip Ilkowski: Cały świat, sikorki i rewolucja pracownicza
Jarosław Klebaniuk: Jak pies
Jak można poważnie traktować takie ugrupowanie polityczne? Wielokrotnie w ciągu ostatnich czterech lat zarzucało ono PiS-owi i personalnie Kaczyńskiemu rozdzielenie tych funkcji szefa partii zwycięskiej w wyborach i stanowisko premiera rządu. Zarzut słuszny. Zwycięstwa wyborcze, prezesowanie formacji, która wygrała wybory i nominowanie na premiera powolnych sobie osób: w przeszłości był to Marcinkiewicz, obecnie Szydło i Morawiecki jr, to kpina z podstawowych zasad demokracji. Jak konfrontować te ciągłe zapewnienia „platformersów” o najwyższych standardach etyczno-moralnych oraz merytoryczności w prowadzeniu przez nich polityki, gdy w starciu ze swoim – jak głoszą – zasadniczym i głównym politycznym konkurentem (choć te różnice między PO i PiS-em, jak nawet na tym przykładzie widać są raczej drugo- i trzeciorzędne) takimi decyzjami powielają krytykowany sposób prowadzenia polityki? Jak poważnie traktować „wodza” – Schetyna cały czas kreuje się na takie demoliberalne alter ego Jarosława Kaczyńskiego - i najpoważniejszej siły opozycyjnej kiedy efektem jest mizerna replika naczelnika z Żoliborza, jedynie mocno przypudrowana i ubarwiona klasycznie neoliberalnymi frazesami?
Może i Małgorzata Kidawa-Błońska jest odpowiednią osobą na to eksponowane stanowisko. Nie wiem. Ale forma i podteksty towarzyszące ogłoszeniu tej decyzji przez Schetynę są żenujące. Po raz nie wiadomo który to środowisko i akolici bezkrytycznie wielbiący ów twór polityczny oraz wszystko co z nim jest związane pokazują, iż nic, kompletnie nic, z zachodzących procesów w Polsce, Europie i na świecie nie rozumieją. Porażki w kolejnych wyborach traktują jako zjawisko z metafizycznych czy nadprzyrodzonych przestrzeni. Było dobrze, tylko niewdzięczny lud się zbiesił i dał się przekupić. Nie patrzą na procesy światowe, europejskie w sposób holistyczny i nie wyciągają z tego jakichkolwiek racjonalnych konkluzji. No ale jeśli za całym kryzysem tzw. demoliberalnego porządku i zwycięstwami prawicowych populistów stoi pociągający za wszystkie sznureczki z Kremla Putin, to co można powiedzieć o jakości takich politycznych tuzów? Jak można ich poważnie traktować? No i ten serwilistyczny, lizusowski i absolutnie bezrefleksyjny jazgot owych akolitów w proplatformerskich mediach zawsze był jest i będzie – abstrahując od merytorycznych zarzutów m.in. wcześniej tu podniesionych – tragiczny. Tu obróci się koniec końcem przeciwko Kidawie–Błońskiej. Bo co za cymbał podnosi na piedestał, równocześnie z tą nominacją, jej rodzinne koneksje z czasów II RP mające stanowić (w jego zamyśle) podstawowy element predestynujący do premierostwa RP? Uzasadnia tym samym:
- po pierwsze, ciągłe przywiązanie elit politycznych PO (a wcześniej „Mumii Wolności” i klonów około „mumijnych”) do stosunków i porządków politycznych II RP, które to 1 września 1939 runęły niczym domek z kart. A po owocach ich ponoć poznacie
- po drugie, świadczy to o przywiązaniu elit „platformerskich” (tak jak to miało miejsce w nieboszczce „Unii Wolności”) do ekskluzywności, paternalizmu i wyniosłej elitarności charakteryzujących sanacyjne środowiska „Warszawki”, Krakowa i Lwowa
- po trzecie, przywiązanie polskiego społeczeństwa (cokolwiek by na ten temat sądzić i jak to nie komentować) do egalitaryzmu jest powszechnie znane. M.in. z tego tytułu PiS cieszy się takim zaufaniem u wyborców (choć o tym się nie mówi i nie podkreśla się tego akurat aspektu, gdyż stwarza raczej wrażenie owej egalitarności niż ma to miejsce na prawdę), a „platformersi” absolutnie tego nie rozumieją i tych „znaków czasu” nie potrafią absolutnie odczytać. Bo i skąd?
Nasz polski egalitaryzm w połączeniu z niechęcią – delikatnie mówiąc – do elit oraz pamięć o rządach Platformy (chcąc nie chcąc też jak PiS nawiązujących do tradycji i politycznych konotacji z czasów II RP) i lokajskim zachwytem nad rodzinnymi tradycjami przyszłej Pani Premier, które są już same z siebie wspaniałym, namaszczonym przez tradycję II RP aplauzem dla tej kandydatury na Premiera źle wróżą tak Platformie jak i samej, może i sympatycznej wobec arogancji Schetyny , Kidawie-Błońskiej.
I na koniec, idąc śladem uzasadnień i podnoszonych konotacji rodzinnych Kidawy-Błońskiej eksponowanych przez usłużne PO media, rodzi się pytanie: czy dynastyczność jest pożądaną i pozytywną cechą nowoczesnej demokracji?
fot. Wirtualna Polska
