Napisz kilka zdań o sobie. Tak zaczyna się dziś nowoczesna selekcja. CV, profil zawodowy, LinkedIn, „krótka autoprezentacja”. Brzmi...
Wkrótce po ogłoszeniu wyników swój sukces ogłosili socjaliści, konserwatyści, niepokorni, nacjonaliści, komuniści… Niemal każda siła, która...
„Mam tyle rakiet, że mogę zaatakować dowolny kraj i wygrać.” Zaatakował Iran i póki co nie wygrał. Żeby uspokoić rynek ropy i gazu...
Spór o tablicę upamiętniającą Różę Luksemburg w Zamościu urósł do rangi ogólnopolskiej awantury. Wystarczyło kilku antykomunistycznych aktywistów, by...
Ukraińscy i rosyjscy socjaliści oceniają zachodnią lewicę
Przez trzy lata część zachodniej lewicy debatowała na temat Ukrainy. Debatowano na ten...
„Wojna prewencyjna” to chwyt retoryczny przekształcający atak w obronę i usprawiedliwiający agresję. Zasadza się na obłędnym pomyśle:...
Jarosław Pietrzak: Między platformami streamingowymi a "billionaire boutiques"
Paulina Januszewska: Współistnienie? Ta, jasne! Żydowska komiczka kontra Netanjahu
Przemysław Stefaniak: Czy sukces koncertu powinniśmy mierzyć tym ile osób kupi bilet?
Xawier Woliński: Prawicowa rewolucja kulturalna
Łukasz Najder: Kapitalizm, lewica, monolog
Karol Templin: O konflikcie ukraińskim w paradygmacie realizmu
Tomasz Miłkowski: Ściana
Filip Ilkowski: Cały świat, sikorki i rewolucja pracownicza
W przedterminowych wyborach parlamentarnych, które odbyły się 28 października, rządząca dotychczas Partia Niepodległości straciła pięć, a kierowana przez nią konserwatywna koalicja utraciła łącznie 12 miejsc parlamencie.
Cztery partie tworzące opozycję w poprzedniej kadencji uzyskały minimalną większość, zdobywając łącznie 32 miejsca w 63-osobowym Althingu. Pomimo tej zaledwie jednoosobowej przewagi i pewnych różnic politycznych, partie te zgodziły się rozpocząć formalne rozmowy koalicyjne. Przewodzi w nich Ruch Zieloni-Lewica, obecnie drugie największe ugrupowanie na Islandii.
Przywódcy czterech partii oświadczyli, że przyszły, centrolewicowy rząd skupi się na edukacji, opiece zdrowotnej, transporcie i infrastrukturze. Będą one musiały rozstrzygnąć kwestie, w których występują między nimi różnice stanowisk, jak np. sprawa ubiegania się o członkostwo w Unii Europejskiej. Partia Piratów postuluje zmianę konstytucji Islandii, lecz pozostałe partie opowiadają się za bardziej stopniowym podejściem do reformy konstytucyjnej. Kolejna kwestia to ewentualne zmiany w bardzo ważnym tutaj rybołówstwie, polityce imigracyjnej i azylowej oraz w polityce zagranicznej.
Katrín Jakobsdóttir jest jednym z najbardziej popularnych polityków na Islandii. Wszelkie sondaże wskazują, że cieszy się największym zaufaniem i jest najbardziej lubiana, a w sondażach wyprzedza ją jedynie prezydent Guðni Th. Jóhannesson. Wyniki sondażu z września tego roku wskazują, że 46 proc. społeczeństwa widzi ją na stanowisku premiera. Jedynie 24 proc. Islandczyków opowiada się za Bjarnim Benediktssonem, liderem Partii Niepodległości.
fot. Wikimedia Commons
