Zatoka Meksykańska - Nieudana próba przerwania wycieku ropy

Zatoka Meksykańska: Nieudana próba przerwania wycieku ropy

[2010-05-09 08:42:57]

Koncern BP podał do wiadomości, że podjęta 8 maja próba zahamowania wycieku ropy ze zniszczonej platformy wiertniczej w Zatoce Meksykańskiej jak dotąd nie powiodła się. Użyto 98-tonowego żelbetonowego bloku, pokrytego warstwą kryształów przypominających lód. Utworzony w ten sposób gigantyczny "korek" ostrożnie obniżano nad miejscem wycieku 1600 metrów poniżej poziomu wody. Próba nie powiodła się, gdyż kryształy uczyniły korek zbyt lekkim. Nadzieje na szybkie zatrzymanie wycieku w ten sposób okazały się więc nadmiernie optymistyczne. Rozważane są inne metody, w tym zastosowanie wysokiej temperatury i użycie metanolu.

Platforma wiertnicza Deepwater Horizon eksplodowała 20 kwietnia, otwierając szyb naftowy i powodując największy kryzys ekologiczny tego rodzaju od czasu wycieku ropy na Alasce w 1989 roku. Sam wybuch został spowodowany przez bańkę metanu, która wydostała się z szybu w górę po kolumnie wiertniczej, przedarła się przez kilka zabezpieczeń i barier, po czym eksplodowała. Takie ustalenia pozwoliły przynajmniej poczynić przesłuchania pracowników platformy, przeprowadzone podczas wewnętrznego śledztwa BP. Dokładna przyczyna katastrofy nie została jeszcze ustalona.

Jak podaje aljazeera.net, w wypadku zginęło 11 pracowników. Około 800 tysięcy litrów ropy dziennie wycieka do oceanu od momentu katastrofy.

Nad plamą ropy pod wodą rozpylane są dyspergatory, które mają ją rozbić, a żeby ograniczyć rozprzestrzenianie się rozlewiska użyto setek tysięcy metrów zapór pływających. Obrońcy środowiska ostrzegają jednak, że dyspergatory takie jak Corexit są także niebezpieczne dla organizmów żyjących w morzu. Te produkty nie sprawiają, że ropa znika (...) Ona po prostu opada na dno morskie. Tam właśnie znajdziesz osady i larwy. Efekt toksyczny jest więc podwójny - powiedział Joe Griffitt, biolog, badacz morza z the Gulf Coast Research Laboratory.

Skutki ekologiczne i gospodarcze katastrofy są trudne do oszacowania. Na razie najbardziej palącym problemem jest zahamowanie wycieku. Jednak próby ograniczenia konsekwencji wycieku dla środowiska naturalnego i ludzi mieszkających w miejscowościach dotkniętych dewastacją tego środowiska będą trwały wiele lat i pochłoną gigantyczne środki. Jak zwykle większa część zniszczeń okaże się zapewne nieodwracalna.

Jarosław Klebaniuk