OECD (Organisation for Economic Co-operation and Development; Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju), skupiająca 34 kraje świata, w tym zamożne kraje Europy i Ameryki Północnej, w raporcie pt. "Jesteśmy podzieleni: Dlaczego nierówności wciąż rosną" ("Divided We Stand: Why Inequality Keeps Rising") podała, że różnica pomiędzy bogatymi i biednymi w krajach OECD osiągnęła największy rozmiar od ponad trzydziestu lat i rządy powinny zacząć szybko działać w celu zmiany tego stanu rzeczy.

Zgodnie z raportem średni dochód 10 procent najbogatszych jest obecnie około dziewięciu razy wyższy od średniego dochodu 10 proc. najuboższych mieszkańców krajów OECD. Nawet w najbardziej egalitarnych krajach, takich jak Niemcy, Dania i Szwecja dysproporcja ta powiększyła się z ok. 5 do 1 w latach 1980. Do 6 do 1 obecnie. W takich krajach jak: Włochy, Japonia, Korea i Wielka Brytania jest jeszcze wyższa i wynosi ok. 10 do 1, zaś w Izraelu, Turcji i USA - ok. 14 do 1. Jednak z najbardziej uderzającą mamy do czynienia w Chile i Meksyku, gdzie wynosi ponad 25 do 1.

Na tle innych krajów te należące do OECD wypadają stosunkowo egalitarnie. Na przykład w Brazylii dochody osób z górnego decyla są ok. 50 razy wyższe niż dochody osób z dolnych 10 proc. Jednak akurat w tym kraju, pod wpływem centrolewicowej polityki społecznej, różnica ta uległa znaczącemu zmniejszeniu w ciągu ostatniej dekady.

Prezentując raport w Paryżu, sekretarz generalny OECD José Ángel Gurría powiedział: Kontrakt społeczny zaczyna się pruć w wielu krajach. Badania te kładą kres założeniom, że korzyści ze wzrostu gospodarczego automatycznie przenikną do znajdujących się w gorszym położeniu, a większe nierówności spowodują większą mobilność społeczną. Bez wszechstronnej strategii wzrostu obejmującego wszystkich, nierówności będą rosły.

W większości krajów objętych raportem w ciągu ostatnich 15 lat system pomocy społecznej stał się mniej efektywny. Poziom świadczeń spadł, kryteria ich przyznawania zostały zaostrzone, a transfery do najuboższych nie nadążały za wzrostem płac i kosztów utrzymania.

Bezpośrednią przyczyną rosnących różnic dochodowych są także nierówności w zarobkach uzyskiwanych dzięki własnej pracy. Wiele osób zatrudnionych jest na część etatu lub na tzw. umowy śmieciowe. Wysokie bezrobocie sprawia, że pracodawcy mogą pozwolić sobie na utrzymywanie niskich płac. Zatrudnianie na czarno lub ukrywanie części wypłat sprawia, że państwo traci wpływy z podatków i nie może brać aktywniejszego udziału w redystrybucji.

Warto pamiętać, że to właśnie w ręku 10 procent najbogatszych skupia się większość globalnego kapitału, a wraz z nim wpływy z dywidend, odsetek i spekulacyjnych zysków. W świetle tego Konkluzja, którą proponuje Gurría: ...podnoszenie kwalifikacji siły roboczej jest zdecydowanie najpotężniejszych instrumentem przeciwdziałania rosnącym nierównościom dochodowym, została więc uzupełniona podkreśleniem przez OECD potrzeby zmian w systemach podatkowych. Według Organizacji powinny one mieć na celu spowodowanie większych obciążeń najbogatszych jednostek poprzez wzrost stawek podatku, zwiększenie jego ściągalności, eliminację odliczeń i rozważenie opodatkowania wszystkich form własności i bogactwa.