Syria - Wezwania do "Dnia Gniewu"

Syria: Wezwania do "Dnia Gniewu"

[2011-02-01 22:03:16]

Syryjczycy wzorem Egipcjan i Tunezyjczyków zwołują się na portalach społecznościowych Facebook i Twitter do przeprowadzenia w tym tygodniu manifestacji. Podczas "Dnia Gniewu" w Damaszku mają się domagać znaczących reform politycznych. Podobnie jak Egipt i Tunezja, Syria jest dotknięta korupcją, biedą i bezrobociem. Tak jak w tamtych krajach także w Syrii zredukowano subsydiowanie podstawowych artykułów żywnościowych - chleba i oliwy. Prezydent Baszar al-Assad nie reaguje na wezwania do zwiększenia wolności politycznych. Za krytykę reżimu trafić można do więzienia.

Główna syryjska strona na Facebooku nawołująca do protestu apeluje o udział w manifestacjach w Damaszku 4 i 5 lutego. Ich uczestnicy mają domagać się zakończenia stanu wyjątkowego w Syrii i położenia kresu korupcji. Stan wyjątkowy obowiązuje w Syrii od 1963 roku.

Liczba ludzi, którzy łączą się w tym celu na Facebooku i Twitterze, jest wciąż względnie nieduża, a część z nich - jak się uważa - przebywa za granicą - podaje agencja Associated Press. Portale społecznościowe odegrały istotną rolę w organizowaniu protestów w Tunezji i Egipcie. W Syrii korzystanie z Facebooka jest zabronione, co utrudnia ludziom samoorganizację, ale wielu z nich i tak obchodzi blokadę portalu. Do strony wzywającej do protestu 4 i 5 lutego przyłączyło się ponad 2 500 osób, a do strony popierającej prezydenta - 850.

Assad, 45-letni wykształcony w Wielkiej Brytanii okulista, w 2000 roku objął stanowisko prezydenta po swoim ojcu, Hafezie, który rządził Syrią przez 30 lat. Stopniowo poluzował restrykcje gospodarcze, wprowadził do Syrii zagraniczne banki, otworzył kraj na import, pozwolił na rozwój sektora prywatnego. Ale za liberalizacją gospodarczą nie poszły reformy polityczne.

Jednak przez wielu Arabów al-Assad uważany jest za jednego z nielicznych przywódców regionu gotowych przeciwstawić się Izraelowi. A popieranie ugrupowań palestyńskich i libańskich bojowników oraz opozycja wobec amerykańskiej inwazji na Irak zyskały mu znacznie większe poparcie we własnym kraju niż to, na jakie liczyć mogą inni arabscy przywódcy u siebie.

Jarosław Klebaniuk