Tegorocznego honorowego Oscara za całokształt twórczości otrzyma Jean-Luc Godard, jeden z najważniejszych twórców francuskiej Nowej Fali. Nagroda zostanie wręczona 15 listopada, podczas uroczystej kolacji w Teatrze Kodaka w Los Angeles. Od zeszłego roku Amerykańska Akademia Filmowa zdecydowała się na przeniesienie honorowych Oscarów z oscarowej gali (odbywającej się tradycyjnie w marcu) na osobną, bardziej kameralną, nietransmitowaną przez telewizję uroczystość. Nie wiadomo czy Godard przyjmie nagrodę, w ostatnich latach reżyser często był nieobecny na festiwalowych premierach, czy retrospektywach swoich filmów. Jak dotąd przedstawicielom Akademii w ogóle – mimo usilnych prób – nie udało się skontaktować z laureatem. Oprócz Godarda honorowe Oscary otrzymają w tym roku Francis Ford Coppola (twórca między innymi "Ojca chrzestnego"), aktor Edi Wallach, oraz historyk filmu Kevin Brownlow.

Twórczość Godarda (rocznik 1930) obejmuje ponad pół wieku historii kina: pierwsze krótkometrażówki pochodzą z końca lat pięćdziesiątych, jego najnowsze dzieło "Film Socjalizm", miał premierę w tym roku na festiwalu w Cannes. Godard jest jednym z najbardziej innowacyjnych, bezkompromisowych artystycznie i politycznie autorów w historii kina. Jego twórczość pełna jest radykalnych zwrotów i cięć (estetycznych i politycznych), a przy tym cały czas zachowuje wierność pierwotnie obranemu kierunkowi artystycznych poszukiwań.

Kino Godarda towarzyszyło pokoleniu ’68 (film "Chinka" uznaje się za zapowiedź paryskiego maja), dzieliło z nim polityczne nadzieje i zaangażowania. Po ’68 roku Godard porzuca tradycyjne kino, zakłada kolektyw filmowy Grupa Dżigi Wiertowa (nazwany od imienia klasyka radzieckiego kina awangardowego), w którym – poza systemem przemysłowej produkcji i komercyjnej dystrybucji – próbuje tworzyć "kino materialistyczne", problematyzujące swoją własną formę i proces produkcji, poszukujące wyjścia z mieszczańskich ideologii, w jakie uwikłane są klasyczne filmowe wzorce reprezentacji. Po zakończeniu eksperymentu z Grupą Dżigi Wiertowa Godard sięga min. po zapis wideo, formę filmowego eseju, wraca także (w latach ’80) do formuły "kina autorskiego". Cały czas pozostaje przy tym wiernym politycznym zaangażowaniom, w jego filmach powracają problemy ideologicznych uwikłań sztuki filmowej (które Godard postrzega na poziomie nie treści, ale filmowej formy), sytuacji klasy robotniczej, sytuacji kobiet, perspektyw polityki emancypacyjnej.

W tym roku polska publiczność miała szansę zapoznania się z twórczością Godarda podczas festiwalu Era Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Z tej okazji nakładem wydawnictwa Ha!-Art ukazały się także (pierwsze od lat sześćdziesiątych) monograficzne opracowania twórczości reżysera: "Godard-sejsmograf" Grzegorza Królikiewicza, "Pasja. Filmy Jean-Luca" Godarda Ewy Mazierskiej, oraz "Godard. Pasaże" Pawła Mościckiego.