Niektórzy uważają, że aby lewica coś w tym kraju znowu znaczyła, najlepszą strategią jest wieczne przepraszanie, że nie jest się prawicowcem. Wieczne...
Mamdani wygrał, bo zrobił dla lewicy to, co wcześniej Trump dla prawicy: otwarcie prezentował swoje lewicowe poglądy, nie przejmując się tym, że...
Lewa strona może skutecznie walczyć z „prawicową międzynarodówką” za pomocą własnej nieidealnej solidarności.
Jest koniec maja,...
Już czternastego grudnia dowiemy się, kto zostanie nowym prezydentem Chile. W sondażach prowadzi na razie José Antonio Kast, szef wywodzącej się...
Najgorsze wyniki wyborcze od stu lat, utrata stolicy i wielu historycznych bastionów. Duńscy Socjaldemokraci pod wodzą Mette Frederiksen zepchnęli...
Pokój jest wartością samą w sobie. Ale tylko ten sprawiedliwy. Jesień tego roku boleśnie przypomina nam o tej prostej prawdzie. Jesteśmy świadkami...
Jarosław Pietrzak: Między platformami streamingowymi a "billionaire boutiques"
Paulina Januszewska: Współistnienie? Ta, jasne! Żydowska komiczka kontra Netanjahu
Przemysław Stefaniak: Czy sukces koncertu powinniśmy mierzyć tym ile osób kupi bilet?
Xawier Woliński: Prawicowa rewolucja kulturalna
Łukasz Najder: Kapitalizm, lewica, monolog
Karol Templin: O konflikcie ukraińskim w paradygmacie realizmu
Tomasz Miłkowski: Ściana
Filip Ilkowski: Cały świat, sikorki i rewolucja pracownicza
Negri został profesorem filozofii politycznej na uniwersytecie w rodzinnej Padwie. W 1969 założył radykalnie lewicową organizację Potere Operaio (Siła Robotnicza ) i był jednym z czołowych liderów grupy autonomistów, reinterpretatorów marksizmu w duchu anarchizmu. W 1981 roku został oskarżony o zaplanowanie w maju 1978 zabójstwa Aldo Moro, przywódcy Chrześcijańskiej Demokracji. Zarzuty te nie potwierdziły się. Mimo to, został później skazany na długoletnie więzienie pod zarzutem „antypaństwowych powiązań i działań”.
Wszystko to stało się powodem tego, że Negri udał się na emigrację do Francji, gdzie zajął się pracą akademicką na Uniwersytecie w Vincennes i Collège international de philosophie w Paryżu, gdzie wykładał razem z Jacques'em Derridą, Michelem Foucaultem i Gilles’em Deleuze. W 1997 powrócił dobrowolnie do Włoch i odbył resztę wyroku.
Negri był autorem licznych książek z filozofii i teorii polityki. Najbardziej znany stał się jako współautor (wraz z Michaelem Hardtem) książki pt. "Imperium", porównywanej znaczeniem do Manifestu Komunistycznego.
"Imperium" jest wg Negriego nowym, ekspansywnym ładem o strukturze sieci. Nie ma w nim centrum władzy ani terytorialnych granic. Jego obecność przejawia się w globalnych procesach ekonomicznych, kulturowych i politycznych. Negri i Hardt piszą w niej o społeczeństwie kontroli, procesie emancypacji Trzeciego Świata i metamorfozie imperializmu w czasach postkolonialnych i postradzieckich.
Wśród innych dzieł filozofa i pisarza należy wymienić także wspólną z Hardtem książkę pt. "Rzecz-pospolita", będący wyłącznie jego autorstwa "Alfabet biopolityczny" oraz wywiad z nim pt. "Goodbye Mr Socialism".
Negri był myślicielem związanym z ruchami wyrosłymi z „nowej lewicy” oraz z alterglobalistami. Chciałby przenieść politykę zamkniętą w ramach państwa narodowego na wyższy poziom, przebudować charakter pracy w kierunku pracy twórczej, swobodnej i kooperatywnej. W teorii organizacji proponował przejście od sztywnych, hierarchicznych form organizacyjnych do bezpośredniej demokracji radykalnej i oddolnej.
fot. Wikimedia Commons
