Tanya Habjouqa - Kobiety Gazy

Tanya Habjouqa: Kobiety Gazy

[2011-08-01 13:05:31]

Tanya Habjouqa jest fotografką. Pochodzi z Jordanii, studiowała media i politykę Bliskiego Wschodu w School of Oriental and African Studies (SOAS) University of London. Obecnie mieszka w Jerozolimie. Jej prace publikowane były na łamach "New York Times", AlJazeera.net, "Washington Post", bejruckiego "Daily Star" i innych tytułów. Należy do kolektywu bliskowschodnich fotografek Rawiya (nazwa oznacza ‘tę, która opowiada historie’).

Poniżej prezentujemy część jej najnowszego cyklu Women of Gaza.

Sytuacja humanitarna w odciętej od świata izraelską blokadą (nielegalną w świetle prawa międzynarodowego) Strefie Gazy jest dramatyczna. Cykl Women of Gaza pokazuje, jak w tych warunkach jej mieszkanki usiłują podtrzymać normalne życie swoich wspólnot.

Młody fotograf i jego niedawno poślubiona żona. On stracił nogi w czasie izraelskiego ataku z powietrza. Po ataku na Gazę został wysłany do Arabii Saudyjskiej, gdzie w grupie palestyńskich uchodźców poznał dziennikarkę. Miała pisać o jego odwadze. Zakochała się i żyją obecnie jako małżeństwo w Gazie. On uczy ją wideo i fotografii, ona pomaga mu w jego pracy, usiłując wykonywać także swoją.

Młode kobiety ćwiczą na sali gimnastycznej prowadzonej przez kobiece stowarzyszenie z silnymi powiązaniami religijnymi. W osaczonej Gazie jest ich coraz więcej - religijnych stowarzyszeń kobiecych oferujących pomoc tam, gdzie nikt inny jej nie oferuje: w zakresie opieki nad starszymi, chorymi i dziećmi, nauki rzemiosł, a nawet salonów urody i sal gimnastycznych.

Młode dziewczęta relaksują się na "wakacjach" na dachu rodzinnego domu na obrzeżach Gazy. Wskutek blokady dla większości mieszkańców Gazy wyjazdy gdziekolwiek dalej są praktycznie niemożliwe. Palestyńczycy nie tracą jednak nadziei i pomysłowości. Piknik z rodziną pozostaje dla tych dziewcząt najpopularniejszym sposobem spędzania dni wolnych od szkoły.

Uczennice liceum, po ukończeniu pracy domowej, zabawiają się na Facebooku. W konsekwencji blokady i izolacji, a także narastającego pod ich ciśnieniem konserwatyzmu enklawy, jest to jedno z niewielu dostępnych im narzędzi komunikowania się ze światem, rówieśnikami...

To jest dom dra Dżamala Szarifa, wykładowcy literatury na uniwersytecie Al Azhar. Nazywam go Stowarzyszeniem Umarłych Poetów. Jest popularny wśród studentek, prowadzi polegające na dyskusjach zajęcia na takie tematy, jak "czy kobiety powinny wyjeżdżać samodzielnie na studia na Zachodzie". Popycha studentki do myślenia i dyskutowania. Dziewczyny powiedziały mi, że to jedyna wolna i kreatywna przestrzeń, która im pozostała w coraz bardziej konserwatywnej Gazie. Trudno tu fotografować kobiety. Trzeba dostać zaproszenie do ich domów. Dziewczyna po prawej ma 16 lat i jest siostrzenicą Dżamala. Jest zaręczona i w przeciągu roku ma wyjść za mąż. Nie ukończy więc liceum. NA zdjęciu, które trzyma, ubrana jest na swoje przyjęcie zaręczynowe. Dżamal powiedział, że jako wujek nie miał tak wiele do powiedzenia, jak ojciec. Ojciec z powodu blokady ekonomicznej z trudem wiąże koniec z końcem i zdecydował, że lepiej będzie zgodzić się na małżeństwo dla córki. Blokada wpływa na wszystkie sfery życia.